Πρέπει όλοι να βάλουμε πλάτη.

Πρόσφατα, coachee μου —mid/senior στέλεχος σε μία από τις 10 μεγαλύτερες εταιρείες στην Ελλάδα— βρέθηκε μπροστά σε ένα παράδοξο που θυμίζει άλλες εποχές.

Ενώ το HR τον προόριζε για στρατηγικό #TalentPlanning, ο Manager του πρότεινε «αεροπλανικά» μια θέση εντελώς άσχετη με το path, τα ενδιαφέροντα και τις φιλοδοξίες του.

Η απάντηση του coachee μου ήταν ψύχραιμη: Ζήτησε το πλάνο εξέλιξης και τις ανάλογες μισθολογικές αναπροσαρμογές. Το αποτέλεσμα; Ένας Director που τον κοιτούσε «σαν εξωγήινο».

Το επιχείρημα; Τόσο #2015: «Πρέπει να βάλουμε πλάτη».

Πλάτη σε έναν ρόλο χωρίς seniority, χωρίς διαφοροποίηση, αλλά με περισσότερες ευθύνες. Λες και είμαστε ακόμα σε μια επιχείρηση εν μέσω Capital Controls.

Εδώ όμως είναι η διαφορά του Coaching: Επειδή είχαμε δουλέψει εντατικά στο να ορίζει ο ίδιος την αξία του με εσωτερικά κριτήρια —και όχι περιμένοντας την επιβεβαίωση από το #HR— ο coachee μου αρνήθηκε ευγενικά τη θέση.

Η απάντηση του Manager; «Δεν έχω άλλο χρόνο να ασχοληθώ, η θέση πρέπει να κλείσει».

Εμείς οι #Millennials μπήκαμε στην αγορά όταν η οικονομία ήταν «παγωμένη». Μάθαμε να χτίζουμε μέσα σε κρίσεις. Είμαστε η γενιά των #592ευρώ. Τέτοιες προσεγγίσεις σήμερα στερούνται όχι μόνο στρατηγικής, αλλά και βασικού επαγγελματικού ήθους.

Όταν αντιμετωπίζεις έναν #HighPerformer ως ένα απλό «κουτάκι» που πρέπει να γεμίσει σε ένα οργανόγραμμα, το μόνο που καταφέρνεις είναι να του δείξεις την έξοδο.

Θυμίστε μου πάλι, γιατί είπαμε ότι φεύγουν οι καλοί;