Γιατί δεν μπορείς να «δωρίσεις» την αλλαγή;

Πριν από λίγες ημέρες, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από έναν παλιό μου coachee. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να σε εμπιστεύονται και να σε συστήνουν άνθρωποι με τους οποίους έχεις ήδη μοιραστεί μια διαδρομή.

Μου μίλησε για έναν δικό του άνθρωπο που εκτιμά βαθιά. Η αγωνία στη φωνή του ήταν διάχυτη: ήθελε απεγνωσμένα να τον βοηθήσει να αλλάξει μια δύσκολη, τοξική επαγγελματική πραγματικότητα που τον φθείρει.

Καθώς συζητούσαμε, καταλήξαμε μαζί σε μια αλήθεια που συχνά παραβλέπουμε μέσα στην ορμή της αγάπης ή της συναδελφικότητας:

«Η δική σου αγωνία να τον βοηθήσεις φαίνεται να είναι μεγαλύτερη από τη δική του επιθυμία για αλλαγή».

Η αλλαγή δεν είναι δώρο

Στο Business Coaching, όπως ακριβώς και στην ίδια τη ζωή, η αλλαγή δεν είναι κάτι που μπορείς να προσφέρεις ως «πακέτο» ή δώρο. Δεν είναι μια υπηρεσία που αγοράζεται για λογαριασμό κάποιου άλλου, ελπίζοντας ότι θα την αποδεχτεί.

Η πραγματική μεταμόρφωση προϋποθέτει μια αυθεντική, εσωτερική απόφαση. Το άτομο πρέπει να επιλέξει το ίδιο να σταθεί απέναντι σε ό,τι το ταλαιπωρεί, να αναγνωρίσει το κόστος της στασιμότητας και να δεσμευτεί στη δράση. Όσο κι αν πονάμε για τους δικούς μας ανθρώπους, όσο κι αν βλέπουμε καθαρά τη λύση που εκείνοι αδυνατούν να δουν, δεν μπορούμε να περπατήσουμε τη διαδρομή αντί για εκείνους.

Η πρόκληση της «ενεργητικής αναμονής»

Το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει για όλους μας —είτε είμαστε managers, είτε φίλοι, είτε σύντροφοι— είναι το εξής:

Αντέχουμε να συγκρατήσουμε τη δική μας αγωνία;

Έχουμε το σθένος να παραμείνουμε αυθεντικά υποστηρικτικοί, χωρίς να γινόμαστε πιεστικοί; Η υποστήριξη δεν ταυτίζεται πάντα με την παροχή λύσης. Καμιά φορά, η μεγαλύτερη προσφορά είναι η παρουσία. Το να είσαι εκεί, προετοιμάζοντας το έδαφος και κρατώντας τον χώρο ασφαλή για τη στιγμή που ο άλλος θα νιώσει έτοιμος να κάνει το δικό του βήμα.

Ηθική της Ηγεσίας και του Coaching

Στην επαγγελματική ανάπτυξη, η πίεση για αλλαγή σε κάποιον που δεν είναι έτοιμος, φέρνει συνήθως τα αντίθετα αποτελέσματα: αντίσταση, ενοχή και τελικά απομάκρυνση.

Όταν σεβόμαστε το timing του άλλου, δείχνουμε τον μέγιστο σεβασμό στην προσωπικότητά του. Του επιτρέπουμε να γίνει ο ιδιοκτήτης της δικής του εξέλιξης.

Εσείς, έχετε βρεθεί ποτέ στη θέση να θέλετε να «σώσετε» κάποιον που δεν ήταν ακόμα έτοιμος να αλλάξει; Πώς διαχειριστήκατε τη δική σας αγωνία;